Cursus en kamperen

't Is jammer dat het nodig is,

maar ik ben een cursus aan het volgen 

om routines aan te leren...
Wel kom ik erachter
dat ik niet de enige ben!
Daar ben ik dan stiekum weer blij mee...

Ik heb gewoon een coach nodig,
en die heb ik in deze cursus gevonden.
Ik krijg een paar keer per dag een appje,
rond het tijdstip dat ik 1 van de handelingen
van de aan te leren routines moet uitvoeren.
Tegelijk is er ook ruimte voor persoonlijk contact
als dat nodig is.

Op facebook is er een besloten groep.
Al met al
net wat ik (helaas) nodig heb.

En zo zijn we langzaam aan op weg naar:
Rust, Reinheid en Regelmaat.

En dan, ja, kamperen!
We gaan nooit op vakantie,
gewoon omdat dat lastig is met de boerderij.
Je moet vervanging vinden,
dat moet je betalen,
terwijl je ook nog je vakantie moet betalen...
Daarbij is mijn man gewoon het liefste thuis,
geeft het moeilijk uit handen.

Dus hebben we een tent gekocht,
en gaan kamperen in onze eigen wei.
Zo zijn we uit, en toch thuis :-)

Gaan jullie nog op vakantie?

Hartelijke groet,
Willemien

Nieuwe start

Ik ga het weer proberen

om wat vaker te bloggen.

Het liefst schrijf ik elke dag een stukje...

net zoals in een dagboek.

Maar het kwam er niet van.

Overdag is mijn dag nog niet 'af',

's avonds is er geen energie meer.

Daarbij is het vaak een chaos in mijn hoofd,

en om hier nu allemaal losse woorden 

neer te laten dwarrelen is ook zo wat.

Maar, ik ga het proberen.

Ben de laatste tijd weer te druk geweest,

met notabene dingen die ik zelf heb aangehaald :-(

Nu weer prioriteiten stellen,

éérst mijn gezin en huishouden.

Straks even een boodschapje doen 

zodat ik straks een pastasalade kan maken.

En vanavond gaan we hooien...

Hoera!

Zomer!

Hartelijke groet,

Willemien

Het wil nog niet, in de namiddag en avond

Om even terug te komen op het vorige bericht,

het lukt nog voor geen meter...

Het lijkt een schakel te zijn.

Geen inspiratie voor maaltijden, dus te laat aan het eten beginnen,

dus na de maaltijd op een holletje naar zwemles op maandag,

snel dochter naar koor brengen op dinsdag, even naar huis om zoon aan het 

huiswerk te zetten, de vaat voor te spoelen, dan is het alweer tijd om dochter op te halen.

Komen we om acht uur thuis, kan ik nog even zoon helpen met zijn huiswerk, maar eigenlijk

is het dan al bedtijd voor hem.

Daarna jongste twee kids naar bed, te laat naar mijn zin en voor hun bestwil,

en oudste twee nog evt. helpen met huiswerk.

Dan is het tegen negenen, dan drinken we even koffie, 

samen met man, die daarvoor even naar binnen komt.

Dan oudste twee naar bed, ook later dan eigenlijk de bedoeling is,

en dan is er om half tien eindelijk tijd om aan de vaat te beginnen.

Op woensdag heb ik om de week vereniging.

Wat is het dan heerlijk als er op donderdagavond niets bijzonders is!

Het lukt me niet goed om die cirkel te doorbreken.

Hoe dat komt?

In ieder geval omdat ik  van het uitstellen ben.

Geen inspiratie? Nou, dan bedenk ik straks wel wat

Misschien ook doordat mijn darmen zo tegenwerken?

Soms is het zo, dat zodra ik aan eten denk, mijn darmen zo tekeer gaan,

dat ik naar toilet moet rennen.

Of tijdens het koken met al die luchtjes, idem.

Dat levert ook nog vertraging op.

Kortom,

van de avonden hier wordt ik niet erg blij.

plaatje van www

Vandaag heb ik er zin in!

Nadat ik mij gisteravond ellendig voelde,

onvoldaan, ons leven en huis in mijn ogen een enorme chaos leek,

en ik het liefst weg wilde vluchten,

heb ik nu gelukkig weer zin om aan de slag te gaan.

Ik zal het tenslotte toch zelf moeten doen!

En, in de ochtend als je weer een beetje uitgerust bent, 

ziet alles er toch weer anders uit.

Gisteren las ik een artikel over een boek,

waarvan ik dacht:

die zet ik op mijn verlanglijstje!

En laat ik nou in de zomer jarig zijn!

Hoef ik niet meer heel lang te wachten.

Het ging over het boek:

'Het grote poetsboek' 

Geschreven door Diet Groothuis.

Wat ik fijn vind, is dat zijzelf ook chaotisch is, net als ik.

Ze schrijft:

"Niet-chaotische mensen beseffen nauwelijks dat chaotische mensen

elke dag in hun leven een jungle vol gevaren,

valstrikken en hinderlagen betreden

en veel steun en waardering verdienen."

Nu durf ik die laatste woorden niet op mijzelf toe te passen,

maar ik herken mij wel in het eerste stukje.

In plaats van het verdienen van steun en waardering,

zou ik eerder zeggen dat ik dat nódig heb.

Al met al spreekt het boek mij erg aan.

Al besef ik dat ik het met dat boek alleen niet red.

Ik heb ook elke dag weer Gods hulp nodig.

Ik ben net terug van de autogarage,

 heb daar al een kopje koffie gekregen,

dus kan zo weer aan de slag.

Eerst de 11 kalveren verzorgen,

en dan in het huishouden aan de gang, 

tot ik om half 12 op de fiets stap.

Het is vandaag mijn beurt om over te blijven op school.