Cursus en kamperen

't Is jammer dat het nodig is,

maar ik ben een cursus aan het volgen 

om routines aan te leren...
Wel kom ik erachter
dat ik niet de enige ben!
Daar ben ik dan stiekum weer blij mee...

Ik heb gewoon een coach nodig,
en die heb ik in deze cursus gevonden.
Ik krijg een paar keer per dag een appje,
rond het tijdstip dat ik 1 van de handelingen
van de aan te leren routines moet uitvoeren.
Tegelijk is er ook ruimte voor persoonlijk contact
als dat nodig is.

Op facebook is er een besloten groep.
Al met al
net wat ik (helaas) nodig heb.

En zo zijn we langzaam aan op weg naar:
Rust, Reinheid en Regelmaat.

En dan, ja, kamperen!
We gaan nooit op vakantie,
gewoon omdat dat lastig is met de boerderij.
Je moet vervanging vinden,
dat moet je betalen,
terwijl je ook nog je vakantie moet betalen...
Daarbij is mijn man gewoon het liefste thuis,
geeft het moeilijk uit handen.

Dus hebben we een tent gekocht,
en gaan kamperen in onze eigen wei.
Zo zijn we uit, en toch thuis :-)

Gaan jullie nog op vakantie?

Hartelijke groet,
Willemien

En nu volhouden...

...met Gods hulp.

Deze week 'familieraad' gehouden ;-)

We zouden allemaal ons best doen 

om alle dingen een beetje beter op tijd 

te laten gebeuren.

Ik heb weer een lijstje op de keukenkast hangen

met de dagelijkse taken,

en afspraken.

Voor mezelf heb ik weer een dagplanning gemaakt.

En ik zou zorgen dat het eten op tijd klaar staat 's avonds.

Want het gebeurde wel eens dat we pas om half zeven,

en soms zelfs nog later aan tafel schoven.

Dat is echt te laat, de kinderen moeten daarna nog hun

huiswerk doen,

en soms nog helpen met de vaat.

Ze gingen te laat naar bed.

Met alle gevolgen van dien.

Toen nu toe is het deze week gelukt.

Dus dit moeten we erin houden!

Ik merk dat ik het lastig vind

om als enige in het gezin hiervoor te 'strijden'.

Ik lijk de enige te zijn die het belangrijk vind.

Ik wìl het wel graag, omdat het beter is voor ons gezin.

Maar af en toe heb ik toch een beetje steun nodig.

En die vind ik dan weer bij jullie:-)

en in personen die mooie blogs erover schrijven.

Hartelijke groet,

Willemien

Het wil nog niet, in de namiddag en avond

Om even terug te komen op het vorige bericht,

het lukt nog voor geen meter...

Het lijkt een schakel te zijn.

Geen inspiratie voor maaltijden, dus te laat aan het eten beginnen,

dus na de maaltijd op een holletje naar zwemles op maandag,

snel dochter naar koor brengen op dinsdag, even naar huis om zoon aan het 

huiswerk te zetten, de vaat voor te spoelen, dan is het alweer tijd om dochter op te halen.

Komen we om acht uur thuis, kan ik nog even zoon helpen met zijn huiswerk, maar eigenlijk

is het dan al bedtijd voor hem.

Daarna jongste twee kids naar bed, te laat naar mijn zin en voor hun bestwil,

en oudste twee nog evt. helpen met huiswerk.

Dan is het tegen negenen, dan drinken we even koffie, 

samen met man, die daarvoor even naar binnen komt.

Dan oudste twee naar bed, ook later dan eigenlijk de bedoeling is,

en dan is er om half tien eindelijk tijd om aan de vaat te beginnen.

Op woensdag heb ik om de week vereniging.

Wat is het dan heerlijk als er op donderdagavond niets bijzonders is!

Het lukt me niet goed om die cirkel te doorbreken.

Hoe dat komt?

In ieder geval omdat ik  van het uitstellen ben.

Geen inspiratie? Nou, dan bedenk ik straks wel wat

Misschien ook doordat mijn darmen zo tegenwerken?

Soms is het zo, dat zodra ik aan eten denk, mijn darmen zo tekeer gaan,

dat ik naar toilet moet rennen.

Of tijdens het koken met al die luchtjes, idem.

Dat levert ook nog vertraging op.

Kortom,

van de avonden hier wordt ik niet erg blij.

plaatje van www

Er zit vooruitgang in!

Langzamerhand begin ik een routine onder de knie te krijgen.

Het komt ook wel door het vroegere opstaan denk ik, omdat onze oudste nu regelmatig om 

tien voor half 8 de deur uit moet.

Dan wil je toch even thee zetten voor haar, met haar aan tafel zitten als ze aan het ontbijten is.

Haar uitzwaaien. 

(al kijkt ze meestal niet meer, maar, stel je voor dat ze, zoals af en toe een keer, wèl kijkt...;-) )

De dag begint zo stresslozer. 

(Wat een woord!)

Eerder kon ik altijd erg moeilijk uit bed komen.

Zag altijd enorm tegen de dag op.

Natuurlijk wilde ik de kinderen niet naar school laten gaan,

zonder dat ik ze gezien of gesproken had.

Dus kwam op een gegeven moment wel uit mijn bed rollen,

om ze nog te begeleiden bij brood smeren en tas in pakken, en uit te zwaaien.

Dat was natuurlijk een erg vervelende start van de dag,

want ik wilde er helemaal voor ze zijn.

Toch lukte dat vaak niet.

Zo zat ik in een negatieve cirkel.

Ik schaam me er nog voor als ik dit schrijf.

Baalde ook altijd heel erg van mezelf.

Hoe fijn is het dan om nu een goede start te mogen maken na de vakantie.

En ik heb goede hoop dat ik het nu wel vol ga houden.

Ik heb nu veel meer plezier in alles,

omdat het allemaal niet meer vol stress is,

omdat ik met een tevreden gevoel de kinderen kan uitzwaaien.

En zo komt het dat ik weer een beetje een routine krijg.

Van koeien en anderen beesten voeren,

tot keuken opruimen.

Van bedden opmaken, slaapkamers opruimen (een eitje als je het elke dag doet),

tot was aanzetten en opruimen.

Gauw een bezem door de keuken en bijkeuken.

En dan,

tijd voor koffie!

En blogs lezen!

En nog even op instagram kijken!

Zonder me schuldig te hoeven voelen, dat ik nu al een pauze neem,

zonder iets gedaan te hebben wat de moeite is.

En als ik fijn weer 'bij' ben met lezen,

kijk ik in mijn map, waar ik vast wat dagelijkse klusjes heb opgeschreven.

Want sommige dingen vergeet ik ook gewoon.

Zoals vlees uit de diepvries halen.

En dan kijk ik nog even op de site van tiemj.

Een aanbeveling van een bloglezer.

Ik ga kijken of het ook voor mij werkt.

Genoeg deze keer...

Twee weken zonder...

Afwasmachine!

Ooit dacht ik: "Als de afwasmachine het begeeft, hoef ik geen nieuwe meer."

Weer een elektrisch apparaat minder,

en een aanrechtkastje erbij wat gebruikt kan worden voor opslag.

Nu,na twee weken zonder, ben ik toch blij dat morgen de monteur komt,

en hoop ik echt dat hij nog gemaakt kan worden!

Ik probeerde het steeds goed bij te houden.

De kinderen moesten ook 1 keer per dag meehelpen.

In de vakantie ging het goed.

De eerste 2 schooldagen ook.

Maar dan gebeurt het dat je de hele middag weg bent met de kinderen.

De ander komt laat uit school.

Man werkt al erg veel, dus heeft vrijstelling.

Dan is het ook nog eens erg warm weer.

Ach, denk je dan,

de kinderen zijn moe van de warmte, en de eerste dagen op school.

Dus zei ik na het avondeten:" Nou jongens, jullie hoeven niet te helpen met de vaat,

(we waren ook later met eten dan de afgelopen dagen),

gaan jullie maar om de beurt in de douche, en lekker naar bed.

Ik zal de vaat wel alleen doen."

We hadden buiten gegeten, begon lekker iets af te koelen.

Man kneep even de ogen dicht, en ja, ik toen ook.

Dus nu liggen de kindertjes lekker in bed,

(wat ik ze natuurlijk ook gun),

man is aan het melken,

en mijn aanrecht staat mutje vol met vaat.

Maar, gek genoeg lucht het op, zo'n blogje tikken,

en het delen met jullie.

Net of de berg iets kleiner is.

Dus zet ik zo een muziekje op, en maak een begin.

En als het begin er eenmaal is, ga je door..

Overkomt jullie ook wel eens zo iets?

plaatje van www